Big in Japan: Μέρος 1ο (περί παρθενίας)



Όταν ήμουν μικρή αγαπούσα πολύ τα αεροπλάνα, μετά σε κάποια νεαρά ακόμα ηλικία, μερικά καλώδια στον εγκέφαλο μπλέχτηκαν τόσο πολύ μεταξύ τους που μου δημιουργήθηκε η πεποίθηση πως ούτε σε αεροπλάνο μπορώ να μπω αλλά ούτε και να φτάσω πολύ μακριά. 

Και τότε έκλεισα τα τριάντα και άρχισα να μαθαίνω Ιαπωνικά. Τι και αν πήρα την επάρκεια (Ν1) μέσα σε τρία χρόνια σπουδών, τι και αν η ίδια η Πρεσβεία μου τηλεφώνησε ζητώντας σταθερή συνεργασία, τι και αν ρώτησα, είδα, διάβασα, μελέτησα ό,τι μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου σχετικά με την Ιαπωνία, τι και αν συνεργάστηκα με τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα, τι και αν έχω μεταφράσει δυο απ' τους σπουδαιότερους δημιουργούς στα Ελληνικά, πάντα στη γωνία μου την είχαν στημένη κάποιοι συντοπίτες (να τους πω ανταγωνιστές;;;) που με αντιμετώπιζαν αφ' υψηλού. 

"Αν δεν πας στην Ιαπωνία, τη γλώσσα δεν τη μαθαίνεις. Αν δεν έχεις πάει Ιαπωνία δεν ξέρεις να μιλάς για τη χώρα τούτη, αν δεν έχεις πάει Ιαπωνία, δεν έχεις τα προσόντα να ασχολείσαι μαζί της" (καλά ήσασταν όλοι λάθος, και αυτά που μου λέγατε εγώ δεν θα τα λέω σε άλλους ανθρώπους, διότι είστε αγενείς και ελαφρώς βλάκες) Είναι οι ίδιοι που τώρα που γύρισα θα μου έλεγαν αν τους μίλαγα ακόμα: μα καλά δεν πήγες εκεί; ααααα αν δεν έχεις πάει εκεί δεν έχεις δει τίποτα κλπ.

Εκ του ασφαλούς μπορώ να πω πως δεν πτοήθηκα στην πράξη ποτέ, διότι όταν είμαι ερωτευμένη με κάτι, κανείς και τίποτα δε μπορεί να με ξενερώσει, εκτός από το ίδιο το αντικείμενο του πόθου μου, όμως πάντα μέσα μου ένιωθα στενοχώρια απ' τη μία, και καμιά φορά ο εγωισμός μου με γαργάλαγε, και ένα παράπονο. Ρε παιδιά, μιλάω τη γλώσσα καλύτερα και από εσάς, και το κατάφερα σε χρόνο ντετέ... give me a break...

Δεν ήταν αυτό κίνητρο όμως για να πετάξω μέχρι την Ιαπωνία. Και καλά έκανε κατά τη γνώμη μου...

Εκείνο που συνέβη τα τελευταία χρόνια είναι πως κάθε λίγο η επιθυμία να επισκεφθώ την Ιαπωνία μεγάλωνε σταδιακά. Η επιθυμία να κάνω ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό μου επειδή το αξίζω, άρχισε να υπερβαίνει τις αυτοκαταστροφικές φοβίες που κουβαλάω κι εγώ μέσα μου. 

Κι έτσι, όπως όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το λάβεις, συνωμότησε ο αδελφικός μου φίλος και αφοσιωμένος στην τέχνη δημοσιογράφος Αλέξανδρος Λιζάρδος να με πάρει μαζί του στο Τόκυο, για δουλειά. Επτά ημέρες στο Τόκυο σκληρής δουλειάς, και τρεξίματος. Έχω συνεργαστεί άπειρες φορές με Ιάπωνες στην Ελλάδα, καιρός να το κάνω και στο Τόκυο. Ταλαιπωρία χοντρή θα μου πεις. Γουστάρω θα σου πω...

Αν είναι για δουλειά - όσο παράξενο και αν ακουστεί - ναι να ζοριστώ και να μπω στο αεροπλάνο σκέφτηκα, ενώ μέσα μου πέταγα από χαρά, διότι μου δόθηκε επιτέλους η δικαιολογία που χρειαζόταν ο εαυτός μου για να κάνω το μεγάλο βήμα, για να πραγματοποιήσω το ένα μεγάλο όνειρο της ζωής μου.

Ένα δεύτερο δώρο που μου έκανα ήταν να πάρω το χαπάκι που φέρνει ύπνο, πριν μπω στο αεροπλάνο. Και πάλι όμως, λίγες ώρες πριν την πτήση σκέφτηκα και είπα: "απελθέτω!" "Δε θέλω να πάω!". Γνωρίζοντας ότι πρόκειται για την φρίκη της τελευταίας στιγμής, και νιώθοντας το ρεύμα να με παρασύρει, ταξίδεψα καμιά δεκαπενταριά ώρες μέχρι τη χώρα του Ανατέλλοντος. 

Τις οκτώ κοιμόμουν σαν πουλάκι, είχα καιρό δε να βρεθώ κάπου τόσες πολλές ώρες γνωρίζοντας ότι δεν πρέπει ούτε να δουλέψω, ούτε να βοηθήσω κανέναν, ούτε καν να σκεφτώ, απλώς αρκεί να τεμπελιάσω, να χλαπακιάσω, να πιω, να δω ταινίες μέχρι τη μέση και μετά να δω άλλες ταινίες μέχρι τη μέση, και να κάνω σαν κακομαθημένη πριγκίπισσα (οι συνταξιδιώτες μου με αποκάλεσαν ανόητη και ξανθιά κλπ κλπ, αλλά πραγματικά μερικές φορές είναι τόσο ωραίο να γίνεσαι βλάκας αποβλακωμένος). 

Το αεροπλάνο είναι σαν ένα μεγάλο ιπτάμενο λεωφορείο που μερικές φορές κουνάει όπως το κάρο στο χωματόδρομο, μόνον που δεν έχει γκρεμούς για να πέσεις, δεν έχει βλαμμένους οδηγούς να σε τρακάρουν, και αν γίνει το μοιραίο (που γίνεται σπάνια), θα γίνει τόσο γρήγορα που δε θα το καταλάβεις. Απ' την άλλη, πετάς στον ουρανό σα μάγος, διασχίζεις τον μισό πλανήτη, σα μάγκας, και τελικά φτάνεις εκεί που πάντα ήθελες. Αν το συνηθίσεις δε, είναι και λίγο addictive που λέμε στο χωριό μου...

Θα ακολουθήσουν αναρτήσεις από το ταξίδι, γιατί έχω να μεταφέρω πολλά και θαυμαστά. 

Όσο για όσους φοβούνται τα αεροπλάνα όπως εγώ, έχω ένα τιπ: όταν θα φτάσει η ώρα να θέλετε πάρα πολύ να πάτε κάπου, θα μπείτε. Όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία. Το χαπάκι βοηθάει τις πρώτες φορές, από ένα σημείο και μετά δεν το χρειάζεσαι καν. Και το πιο σημαντικό: ζητήστε την υποστήριξη εκείνων που σας αγαπούν και διώξτε μακριά τον κόσμο που σας κρατάει πίσω.

Stay tuned. Τώρα αρχίζουν τα καλύτερα <3
Next
Previous

1 comments:

avatar

Καλά να περάσεις Άντα, περιμένουμε updates, να ζήσουμε και εμείς λίγο από το όνειρο!