Δάμων και Φιντίας, φίλιοι αριθμοί κι ένας χαμένος έρωτας

Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει μια ιστορία σε πέντε εκδοχές, μια ιστορία που με συγκίνησε αρχικά χάρη στο ενδιαφέρον και την αγάπη μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, αλλά τελικά με ταξίδεψε σε πολύ βαθύτερα μονοπάτια της ζωής. Πρόκειται για μια ιστορία φιλίας ή/και αληθινού έρωτα, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Τον έναν τον λένε Δάμωνα και τον άλλον Φιντία.

Καθώς ασχολιόμουν λοιπόν με το Δάμωνα και το Φιντία, δε θα κρύψω πως ένιωσα μια ζήλια. Τι είχαν φτιάξει αυτοί οι δύο μεταξύ τους που έζησε ακόμα και μετά το θάνατο, τόσο δυνατό πια που ξεπέρασε και γεωγραφία και εποχές; Ποια αόρατη κλωστή τους ένωνε με τόση δύναμη ώστε ούτε οι δυνάμεις της φύσης δε μπορούσαν να τους χωρίσουν;

Ζήλεψα μάλλον αυτό ακριβώς που ζήλεψε αλλά έδωσε και ελπίδα στο Σίλερ και στον (αυτοκτονικό) Νταζάι.

Την αμοιβαία πίστη.

Είναι ένα ζευγάρι που ο καθένας σηκώνει το δικό του σταυρό για χάρη του άλλου, για χάρη και των δύο. Η απόλυτη μοιρασιά της ζωής, με πλήρη συνείδηση της θυσίας τους. 

Και πώς πέτυχαν αυτή την αρμονία ψυχών ο Δάμων και ο Φιντίας.

damon

Το μόνο στοιχείο που μας δίνει η ιστορία είναι ότι ήταν πυθαγόρειοι φιλόσοφοι. Οι πυθαγόρειοι έδιναν μεγάλη αξία στην οικογένεια και στη φιλία. Και εδώ θα προτείνω στον αναγνώστη ένα μαγικό για να μη χωρίσει ποτέ απ' το ταίρι του, ένα μαθηματικό αφροδισιακό. 

Οι πυθαγόρειοι αγαπούσαν τους αριθμούς, εκεί κρύβονται τα μυστικά του κόσμου, και είχαν ανακαλύψει πως υπάρχουν δυο φίλιοι αριθμοί, ο 220 και ο 284. Τους λένε έτσι επειδή αν προσθέσεις τους διαιρέτες του 220 θα σου δώσουν άθροισμα 284, και αν προσθέσεις τους διαιρέτες του 284, θα σου δώσουν άθροισμα το 220. Λένε λοιπόν πως αν σκαλίσεις σ' ένα μήλο το 220 και σε ένα άλλο φρούτο το 284, και μετά φας εσύ το μήλο και ο σύντροφός σου το άλλο φρούτο, τότε τίποτα και κανείς δε θα σας χωρίσει ποτέ.

Αυτή η αλληλοσυμπλήρωση είναι διάχυτη στην ιστορία του Δάμωνα και του Φιντία, αν και οι περιγραφές επικεντρώνουν περισσότερο στο τρέξιμο του ενός - άλλωστε η υπομονή που έκανε ο άλλος είναι από τη φύση της σιωπηλή.. σιωπηλή.  

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον πρώην σύντροφό μου, εκείνον που πίστευα με όλη μου την ψυχή πως ήταν ο δικός μου Δάμων ή Φιντίας, οι ρόλοι είναι ισότιμοι, γι αυτό και κάθε λέξη του βιβλίου είναι πλημμυρισμένη από την αγάπη μου γι' αυτόν. Ήθελα με την αφιέρωση μόνο να σφραγίσω την αμοιβαία μας αγάπη, δεν του το είχα όμως παρουσιάσει έτσι, γιατί δεν είχα φαίνεται εμπιστοσύνη στην δική του πίστη σ' εμένα. Όταν χωρίσαμε μου δόθηκε η επιλογή να αλλάξω την αφιέρωση, και ομολογώ πως μπήκα στον πειρασμό, ο πόνος του αποχωρισμού, ο θυμός που χάθηκε το στοίχημα, ο Φιντίας δεν έφτασε ποτέ κι εγώ κρεμόμουν απ' το σταυρό μου αιμορραγώντας. 

Πόσο λίγη θα μου φαινόμουν τώρα αν είχα κάνει κάτι τέτοιο.

Στον Γ.Γ. λοιπόν, που ήταν η ελπίδα μου, η πίστη και ο καημός μου, ο καλός μου ο Δάμων, για είκοσι ολοστρόγγυλα φεγγάρια. 

Από βδομάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης


Next
Previous